Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz sie ustroni
Ciemnoblekitne fiolki o powiewnej woni,
Niestety, o! Cerery corko, nie wiesz wcale,
Iz ciemny Pluton dazy za toba zuchwale.
Zniesc miana bezplodnego nie ma juz ochoty:
Wenus tymi samymi zranila go groty,
Jakimi trafia celnie w glebi lesnych cieni
W plemie ptakow i szybko-biegnacych jeleni
O, sluchaj krzykow boga! Pod potezna dlonia
Deba staja rumaki, co od swiatla stronia, 
lamiac swymi kopyty chylace sie trzciny
W moczarach, ktore zywia zdroje Kamaryny.
W tych pieczarach lka Henna, wszech-kwiatow rodzica,
A Cjana swe wody lzami jej podsyca.
Wsrod bladych nieboszczykow wnet ty bedziesz pania
I Junona podziemna, wladnaca otchlania.
I oto zycie nagle, zgielkiem swego znoju,
Naruszy nicosc w grobow zamknieta spokoju,
I odtad wciaz na prozno nieszczesliwe cienie
Z letejskich nurtow beda pily zapomnienie.

(J.Mor?as)

-- 
Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl